Ev
- 5 days ago
- 1 min read
Belki de dünyanın öteki ucunda sessiz, sakin bir ev vardır
içinde bir ben varımdır
sadece ben
sadece ama sadece ben
dünyadaki tek ben
pencereden dışarı bakan ben
kapının önünü süpüren ben
yemeği yapan, çamaşırları yıkan, rüyalara dalan ben
ıslık çalan
ağlayan
gülen ben
hepsi de ben
bu ev dünyanın öbür ucunda
çünkü burada, hayallerim sönüp sönüp ruhumda tütüyor
is kokuyorum
bu uca, yeri göğü aynı etmiş gri bir kış hakim
üstümde tepiniyor
öteki uçta ise —artık BELKİ de demeyeceğim KESİN
inanmazsan öte uca, o eve
ölürüm—
alacakaranlıktan sıyrılmış bir ben var
koro, her odada çınlıyor —duymuyorum
duvarlara çarpıp çarpıp sersemliyorlar, onlar
çıplağım, evimde özgürce dolaşıyorum
grinin benciliğine inat
capcanlı ben
sadece ben
sadece ama
sade ben
gerçek
gerçekleşince —kapıyı pencereyi açacağım
gömeceğim nakaratı
bu uç
öbür uç
ilk defa ben.
24.03.2026 — ADANA