Belki de dünyanın öteki ucunda sessiz, sakin bir ev vardır içinde bir ben varımdır sadece ben sadece ama sadece ben dünyadaki tek ben pencereden dışarı bakan ben kapının önünü süpüren ben yemeği yapan
unutsak insanlığımızı dar sokaklarda ellerimiz birbirini arasa bir gece bulsak ağlasak aydınlık yok diye gözlerimiz hiç parlamasa hissetmesek o ağrıyı kaygılanmasak gelecekten feda etmesek düşleri ve
Gece yarısı uyandım güneş daha batmamış, beni çağırıyor. Babamın destek tekerlerini çıkarmadığı bisikletime atlıyorum. Kumlar batmayanın aynası, Simli demişti kızım bir kere. Can kurtaranlar şehirde,