Kış Bahçesi

Gece yarısı uyandım

güneş daha batmamış, beni çağırıyor.

Babamın destek tekerlerini çıkarmadığı bisikletime atlıyorum.

Kumlar batmayanın aynası,

Simli demişti kızım bir kere.

Can kurtaranlar şehirde, derilerini dinlendiriyor, mavi bayrakları restoranlara sermiş servis yapıyorlar.

Dalgakıran iskeleye sahip çıkamamış

beni mi koruyacak.

Bata çıka denize varırım sanıyorum ama

değil,

yaz yağmuruna benzemiyor oluktakiler.

Tam tersine bir trafik,

sahildekiler evlere taşınır,

damla damla

koca koca

adamın kafasını yarar,

Poyraz —hırsız— kırdığı panjurlardan içeri sızmış ve suyu görünce betona kesmemiş olanlar teraslarda, tabelalarda

şimdi onlar yaldızlı kızım alan yok, satan yok (talan yok)

çürümüş ahşap oyuklarına yuva yapar

üşüyenler.

Yosun kokuyor başıboş kumlar kasabası!

İnsan bu hüzünde de babasının evladına kıyamadığı için sökmediği —evlatlar asla büyümez— destek tekerlerini sökmeyecekse ne zaman sökecek?

Kendime kıyma zamanı!

Hem benim kumdan kalem, orman gibi sert olacak

ne fırtına ne yağmur işleyecek,

hendeğinden soğuk sular akacak, denize dökülen bir çay,

karlar eriyince aldı getirdi beni

dört teker.

Önce yarım pedal

sonra tam,

bir iki düş.

Kavuştuk işte grinin üstündeki

turuncu kabuk.

Devran(ım) artık dönmüyor, kaşıyıp yeniden kanatmamı bekliyor.

Ayaklarım suya deyince

yalın ayak,

balık kafayı çıkartıyor

taaaaaa

yüzgecine kadar,

Poyraz susuyor,

deniz sağır

sen kimsin diye soruyor balık,

çünkü ancak böyle sökermişim kırbacı,  fırlatırmışım topacı

dönermiş.

Ve yaz gelirmiş,

yeniden.

 On Dört / Nisan / İki Bin Yirmi Dört

ÖZDERE — İZMİR