Musa sıcağa bulanmış, tütüyordu. Öğle on iki, hava 45, hissedilen 55 dereceydi. Aklı başında her insan evladı bir çatı altına sığınmışken Musa, güneşi çatı bellemişti. Nehrin kenarındaki yüz yirmi dönümlük mandalina bahçesinin tek efendisiydi şimdi. Evin damı gözetleme kulesi, bütün bahçe ayağının altında, çiftelisi duvara dayalı, yeşil plastik sandalyesine gömülmüştü. Alabildiğine esmer, uzun burunlu -gölgesi şu anda en kısa- güneş ışınları dik, yüzü pütürlüydü. Görevden çok

unutsak insanlığımızı dar sokaklarda ellerimiz birbirini arasa bir gece bulsak ağlasak aydınlık yok diye gözlerimiz hiç parlamasa hissetmesek o ağrıyı kaygılanmasak gelecekten feda etmesek düşleri ve her şey şehvet inadına dokunmasak arzulamasak ben sende hiç doğmamış olurdum K A R A.

Bazen konuşmak istedim bazen öpmek bazense sadece bakmak, ama hiçbiri ne konuşulan ne öpülen ne de bakılan olmaya hazırdı.